CERAN.PRESS

  Obsesyjnie śledzę obrady sejmu, posiedzenia sejmowych komisji śledczych i konwencji kandydatów na prezydenta. Czasami jestem zniesmaczona, innym razem zbudowana. Jedni mnie irytują, oburzają, inni śmieszą. Ostatnie posiedzenie sejmu dało całe mnóstwo materiału do przemyśleń. Z jednej strony   piskliwe wrzaski przerażonego Zbigniewa Ziobry, któremu już zupełnie nie wychodzi odgrywanie „szefa podwóra”. W sukurs przyszedł mu dziesięciorzędowy poseł Edward Siarka wygrażając premierowi: Kula w łeb! Później tłumaczył, że to nie on, tylko Broniewski. Facet dostał karę finansową, najwyższą z dopuszczanych regulaminem i pewnie za chwilę stanie przed prokuratorem. Przed kamerami wypowiadał się w stylu: „Przepraszam tych, którzy poczuli się urażeni”. Panie! Przepraszaj pan wszystkich bez wyjątku -   i tych, którzy są oburzeni i tych, którzy są zachwyceni. Zwłaszcza tych zachwyconych, bo utwierdzasz ich pan w ich chamstwie, betonujesz ich prostactwo, ich groźne i nieodpowiedzialn...

  Kiedy zaatakował nas koronawirus część społeczeństwa skupiła się wokół ośrodków władzy. To typowa reakcja nazywana w psychologii i naukach społecznych „efektem flagi”. Pod pojęciem ośrodków władzy rozumieć należy zarówno samorządy jak i władzę rządową. Samorządy świetnie się sprawdziły  w tamtym czasie. Znacznie gorzej sprawowała się władza centralna. Znamy wszyscy historię respiratorów kupionych u handlarzy bronią, nic nie wartych maseczek, osiemdziesięciu ton pseudomedycznego badziewia sprowadzonego z Chin… to tylko przykłady. Jednak poparcie dla rządu było duże, bo aż 31% podczas, gdy najpoważniejsze ugrupowanie opozycyjne, czyli KO – mogło liczyć na 18%.   To właśnie klasyczny przejaw „efektu flagi”, czyli wzrost poparcia dla władzy.   Nawet pewna grupa tych obywateli, którzy wcześniej byli krytyczni wobec rządu, chwilowo zwiększyła swoje poparcie, uznając jedność i stabilność za priorytet. I wydawałoby się, że nauczka była bolesna, bo Polska znalazła się...

  Wokół nas dzieje się tak wiele, że każdy dzień przynosi wydarzenia, z których każde dwadzieścia lat temu wstrząsałoby sceną polityczną przez kilka miesięcy. Tymczasem obecnie to, co dzieje się rano jest przykrywane rewelacjami z południa, które giną w świetle wydarzeń wieczornych. A społeczeństwo siedzi przed monitorami i czuje się jak na górskiej kolejce. Góra, dół, góra i…   gwałtownie w dół! Tyle, że te ekstremalne atrakcje coraz mniejsze robią na ludziach wrażenie. Bo ile można się ekscytować? Język polityki staje się coraz bardziej brutalny. Nazwanie kogoś szpiegiem, złodziejem, nie-Polakiem czy bandytą nikogo nie bulwersuje. Wykrzyczane z sejmowej mównicy oskarżenia o przestępstwa przeciw państwu, czy przestępstwa o charakterze pospolitym – nie spędzają już nikomu snu z oczu. A ja pamiętam czasy, kiedy każda z tych rewelacji zatrzymałaby polityczny świat w biegu. Pamiętacie sprawę Olina? [1] Postępowanie umorzono, nikomu niczego nie udowodniono, ale oskarżenie było ...

  W 2015 roku ukazała się powieść Macieja Hena „Solfatara”. Tekst, w którym autor próbuje odpowiedzieć na pytanie, kim dla społeczeństwa powinien być dziennikarz. Kanwą powieści są wydarzenia w  siedemnastowiecznym Neapolu – czyli rewolta Masaniella.  Obserwujemy wątpliwości ówczesnego wydawcy i jednej z pierwszych europejskich redakcji wobec wypadków, które dzielą społeczność miasta:  czy pisać w zgodzie z własnym sumieniem, czy zgodnie z  nagą prawdą? A  może przefiltrować tę prawdę przez sito społecznego zamówienia? Bo na  początku rewolty zdaje się, że Masaniello to wybawca neapolitańskiego ludu, który odważnie staje przeciw hiszpańskim arystokratom i ich wojsku. Jednak z czasem Masaniella zaczyna ogarniać szaleństwo i to, co mogłoby przynieść ludziom wyzwolenie, zaczyna być jawnym zagrożeniem. Ostrzegać zatem, opowiedzieć się jakoś, czy beznamiętnie relacjonować? Dzisiejsza rzeczywistość także stawia dziennikarzy przed podobnym dylematem. Relac...

  Amerykanie wybrali prezydenta. I nie jest to tylko ich sprawa, bo całemu światu grozi polityczna czkawka. Ponieważ Polska także stoi przed problemem wyboru głowy państwa, ważne by ustrzec się przed amerykańskim scenariuszem i nie tylko podjąć właściwe decyzje, ale także by nie dać nikomu szansy na ich podważenie. Problemem w tej materii może okazać się Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych, która, zgodnie z ustawą o Sądzie Najwyższym, miałaby rozstrzygnąć o ważności wyborów prezydenckich. Status tej izby jest kwestionowany przez polskich prawników a także przez   sądy unijne – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej   i Europejski Trybunał Praw Człowieka. Dlaczego? Ponieważ Izba ta nie jest sądem w rozumieniu prawa unijnego, jako że zasiadają w niej wyłącznie tak zwani neo-sędziowie, czyli powołani przez Krajową Radę Sądownictwa wybraną na zmienionych w 2017 przez PiS zasadach. Zasadach polegających wyłącznie na kryteriach o charakterze politycznym. Zatem...

  Fot. PAP/Waldemar Deska Podczas XVII Patriotycznej Pielgrzymki Kibiców na Jasną Górę kandydat PiS   (przepraszam, kandydat obywatelski, oczywiście) na prezydenta Karol Nawrocki spotkał się w Sali im. Ojca Kordeckiego z kibicami. W momencie, gdy się pojawił, tłum zaczął skandować: "raz sierpem, raz młotem, czerwoną hołotę". Oburzenie ogromnej części społeczeństwa jest ogromne. Bo ta sytuacja budzi sprzeciw nie tylko katolików, mniej czy bardziej praktykujących, ale także ludzi nie związanych z Kościołem, czy szerzej – z religią, dla których Jasna Góra to ważne miejsce na historycznej mapie kraju. A mnie się wydaje, że najbardziej oburzone powinno być środowisko PiS.   Bowiem w moim przeświadczeniu to właśnie członkowie tej partii są właściwymi adresatami tych karalnych gróźb. Kim jest „czerwona hołota”? Dla młodzieńców z żylety to oczywiście „komuniści” (ci, którymi chcą zastąpić liście), bolszewicy. A kto widział w Polsce ostatniego żyjącego komunistę,...

Środowisko dziennikarskie czeka z utęsknieniem na wprowadzenie w życie nowej usawy medialnej. To dla nas wszystkich sprawa kluczowa, ponieważ osiem lat rządów PiS wykazały, jak wiele jest do zrobienia. Wprawdzie nie ma takich zabezpieczeń, które skutecznie uchroniłyby przed łamaniem prawa, ale tak czy inaczej na coś musimy się umówić. Prace nad ustawą trwają od dawna a zaangażowani są w nie  zarówno przedstawiciele Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego jak i przedstawiciele mediów, także ci związani z Towarzystwem Dziennikarskim, wśród nich byli prezesi TVP – Jan Dworak czy Janusz Daszczyński. Projekt został także poddany konsultacjom społecznym, głównie w ramach środowiska dziennikarskiego oraz wśród medioznawców. Oto kilka istotnych, z mojego punktu widzenia, elementów projektu: Reforma Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) Planowana jest reforma KRRiT, która ma zwiększyć liczbę jej członków z pięciu do dziewięciu, a ich kadencja kończyć by się miała w różn...