CERAN.PRESS

  Kiedy pojawiły się pierwsze efekty prac nad nowym kształtem Ustawy Medialnej zwróciłam uwagę na to, jak niewiele miejsca poświęcono ośrodkom terenowym TVP. Uznałam to za nieco niepokojące. Kolejnym ostrzegawczym światełkiem były dla mnie również pomysły łączenia ośrodków TVP z regionalnymi rozgłośniami radiowymi. Zaczęłam się poważnie zastanawiać, czy nie czai się tu gdzieś, na razie skrywany i zakamuflowany – pomysł całkowitej likwidacji ośrodków. Kiedy obserwuję to, co dzieje się na większości anten regionalnych mam wrażenie, że ich destrukcja jest niektórym decydentom na rękę. To tak jak z kupnem zabytkowego budynku – doprowadzamy do upadku, by w świetle prawa powiedzieć, że trzeba zburzyć, bo uratować się już przecież nie da. Oglądalność spada, obecność w świadomości społecznej jest zerowa, generowane koszty ogromne… czyli idealne warunki do zamknięcia anten. Nie wypowiadam się na temat innych ośrodków, choć zerkając w ich programy nie widzę wielu przykuwających uwagę r...

  W tym roku rzecz się miała w Hali EXPO, czyli obiekcie Targów Łódzkich. Kilka poprzednich edycji organizowano w EC1, ale myślę, że ze względu na to, iż obecnie teren Nowego Centrum to praktycznie wielki plac budowy, zdecydowano się na zmianę. Organizatorzy zadbali jednak, by zachować klimat i na ścianach scen głównych pojawiły się motywy świetlne wprost nawiązujące do tych, które pamiętamy z Hali Maszyn EC1. To świadczy o wielkiej dbałości i szacunku dla tradycji związanej z Igrzyskami Wolności. A do tych tradycji należy przede wszystkim rozmach organizacyjny, poziom merytoryczny, nienaganna oprawa organizacyjna, dbałość o gości – zarówno prelegentów jak i słuchaczy. Wystarczy przypomnieć, że ponad trzy tysiące osób miało do wyboru blisko 170   wydarzeń, w których wzięło udział ponad 500 panelistów i prelegentów. Ponad 200 organizacji wzięło na siebie obowiązek wsparcia wydarzenia na wielu różnych płaszczyznach – od wsparcia merytorycznego, organizacyjnego i medialnego, po...

       Maciej Hen raz na jakiś czas znika, milknie, rzadziej pojawia się w mediach społecznościowych, nieczęsto spotyka się z czytelnikami… a ja się cieszę. Bo to znak, że pracuje nad nową książką.           A każda nowa publikacja tego autora to dla mnie prawdziwa radość. I nigdy się nie zawiodłam. Poza pięknym językiem (jak ktoś jest Henem – to oczywiste), poza opisem kawałka świata i czasu, to zawsze haust nadziei. Po każdej przygodzie z książkami Macieja Hena wraca do mnie przeświadczenie, że człowiek to w gruncie rzeczy twór przyjazny i pełen dobrych intencji. Nie zawsze mu wychodzi, czasami złe się odzywa, ale gdzieś, na końcu drogi – czeka nadzieja.           Hen raz sięga do czasów odległych („Solfatara” - XVII wiek, czy „Segretario” – XV wiek), raz zwraca się do czasów znacznie nam bliższych („Deutsch dla średnio zaawansowanych” – XXI wiek). Jednak wszędzie tam – w ...